เป็นก๊าซที่ความดันบรรยากาศและอุณหภูมิปกติ ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น ไม่ระยายเคือง เกิดจากการสันดาปที่ไม่สมบูรณ์ของสารอินทรีย์ เช่น ถ่านหิน กระดาษ ไม้ น้ำมัน แก๊สโซลีน ก๊าซแอลพีจี มีความสามารถในการจับกับฮีโมโกลบินมากกว่าก๊าซออกซิเจน 200 เท่า

             การจราจรที่มียวดยานที่ใช้น้ำมันหรือก๊าซอยู่ ระบบที่ให้ความร้อน เตาเผา การสูบบุหรี่ อาชีพที่มีโอกาสได้รับพิษจากสารนี้มีจำนวนมาก ได้แก่ ผู้ทำงานในอู่รถ นักผจญเพลิง ผู้ทำงานในอุตสาหกรรมเกี่ยวกับปิโตรเลียม โลหะ ก๊าซ และผลิตสารเคมี

              อันตรายต่อระบบหัวใจและหลอดเลือด ระบบสมองและประสาทส่วนกลาง ระบบการหายใจ และอันตรายทางโลหิตวิทยา พบได้ 2 ประเภท

1.  พิษแบบเฉียบพลันและรองเฉียบพลัน

เมื่อร่างกายได้รับก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์เข้าไป ก๊าซนี้จะแย่งกับออกซิเจนในการจับกับสารชื่อ ฮีโมโกลบิน ทำให้ร่างกายเกิดคาร์บอกซี่ฮีโมโกลบิน หรือ HbCo ขึ้นได้ ถ้ามีปริมาณมากราว 10% ของฮีโมโกลบินทั้งหมด จะทำให้เกิดภาวะพิษจากก๊าซนี้ได้ ดังตารางต่อไปนี้

ระดับ ของ HbCO อาการและอาการแสดงที่พบ

10 % หายใจสั้น ๆ เมื่อออกแรงมาก ลดความสามารถของจิตใจ

20 % หายใจสั้น ๆ เมื่อออกแรงปานกลายง ปวดหัวลักษณะตุ๊บ ๆ

30 % ปวดหัว กระวนกระวาย อ่อนเพลีย ตามัว รบกวนการตัดสินใจมึนงง

40 % เป็นลมเมื่อออกแรงเพียงเล็กน้อย ปวดหัวมาก สับสน คลื่นไส้ อาเจียน หายใจเต้นเร็ว ฟุบไป

>60 % ชัก หมดสติ ช๊อก การหายใจล้มเหลว เสียชีวิต

ผู้ป่วยพิษคาร์บอนไดออกไซด์ จะเป็นลมชนิดที่ผิวหนังมีสีชมพู ไม่ซีด

ในกรณีที่มีความรุนแรง จะมีพิษแบบรองเฉียบพลันของร่างกายในระบบสมองและประสาทส่วนกลาง และระบบการไหลเวียนของโลหิต

2.  พิษแบบเรื้อรัง

                  การได้รับก๊าซนี้ระยะยาวที่ทำให้เกิด คาร์บอกซี่ฮีโมโกลบินในเลือดได้ มากกว่าร้อยละ 10 % ทำให้ผู้ป่วยที่ป่วยด้วยโรคหัวใจขาดเลือดอยู่แล้วเกิดภาวะขาดเลือดขึ้นได้