ประชาสัมพันธ์ 6 "ความหวังที่รอการพิสูจน์"

          ก่อนอื่นก็ขอสวัสดีท่านผู้อ่านที่เคารพทุกท่านที่ติดตามอ่านสายสัมพันธ์ของเราตลอดมาและก็คงจะอ่านตลอดไปด้วยนะครับ เพราะในเล่มของเราในหลาย ๆ คอลัมน์มีเนื้อหาสาระที่เป็นประโยชน์ ไม่ใช่เฉพาะสมาชิกเท่านั้น สำหรับบุคคลทั่วไปถ้าลองได้อ่านก็จะเกิดประโยชน์เช่นกัน เขาบอกไว้ว่า ทำมากได้มาก อ่านมากได้มาก อ่านมากก็จะรู้มาก แต่เพื่อนฝูงผมที่มันได้ดิบได้ดีเป็นถึงผู้บริหารมันบอกผมว่าลูกน้องมันคนหนึ่งอ่านหนังสือมากเลย (ในที่ทำงาน) แต่ผลผลิตออกมาไม่เห็นมากเลย กลับน้อยกว่าคนอื่นด้วยซ้ำ อ่านมาก ไม่เห็นได้มากอย่างที่บอกเลย (เออ ! จริงของมัน) หรือบางคนอ่านมากเลย หนังสือทุกประเภท แต่ก็เป็นคนที่ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยแสดงความคิดเห็นอะไร ไม่ค่อยวิพากษ์วิจารณ์อะไร ไม่รู้ว่าอ่านมากแล้วรู้มากจริงหรือเปล่า แต่ผมก็ยังเชื่อว่าเขาคนนั้นต้องรู้มากกว่าคนที่อ่านน้อยแน่นอน เพียงแต่ว่าความจำของเขาอาจจะไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ เขาอาจจะจำได้เพียงระยะเวลาสั้น ๆ หรือไม่อย่างนั้นเขาก็อาจจะเป็นคนประเภท “อมภูมิ” คือเวลาเห็นคนอื่นพูดเขารู้หมดทุกเรื่องแต่เขาไม่อยากพูด ไม่อยากวิจารณ์ก็เป็นได้ เพราะฉะนั้นอยากจะบอกกับเพื่อน ๆ สมาชิกทุกท่านว่าเวลาจะอ่านสายสัมพันธ์ฉบับนี้ก็เลือกเวลาและสถานที่ให้เหมาะสมจะได้ไม่ถูกว่าอ่านมากแล้วได้น้อยอย่างที่เพื่อนผมคนนั้นมันว่า และถ้าฝ่ายบริหารของบริษัทมาพูดมาว่าหรือมาบอกอะไรที่มันไม่ตรงกับข้อเท็จจริง ไม่ตรงกับข่าวสารในสายสัมพันธ์ของเราก็ขอให้บอกเขาไป ให้โต้ตอบเขาไปบ้าง เรื่องบางเรื่องในวงสนทนาถ้าเราได้อ่านมา ได้รู้มา ก็พูดคุยกับเขาบ้าง ไม่ต้องทำเป็นคนอมภูมิ
รู้ ๆ อะไรมาก็พูดออกไปบ้าง สื่อสารออกไปบ้าง เขาบอกไว้ว่าคนเราถ้ารู้อะไรมาแล้วเก็บเงียบไว้คนเดียวไม่ยอมบอกคนอื่น (อันนี้ผมหมายถึงความรู้นะครับ ไม่ใช่ความลับของคนอื่น) เราก็จะกลายเป็นคนล้าหลัง ไม่พัฒนา ส่วนคนที่รู้อะไรมาแล้วบอกต่อคนอื่นเขาก็จะต้องขวนขวายหาความรู้ใหม่มาเพิ่มอีก เขาก็จะเป็นคนรู้มากพัฒนาไปเรื่อย ๆ
          ผมว่าจะพูดเรื่องนี้ตั้งแต่ฉบับที่แล้วแต่ก็ไม่ได้เขียน ไม่ได้พูด เลยขอมาเขียนในฉบับนี้ก็แล้วกัน ก็เรื่องของผู้แทนสมาชิกประจำแผนกเมื่อครั้งที่ไปอบรมร่วมกับคณะกรรมการที่จังหวัดสุพรรณบุรี พวกเราคณะกรรมการ
รู้สึกว่าครั้งนี้เราประทับใจมาก เพราะว่าอย่างหนึ่งคือมีผู้แทนสมาชิกประจำแผนกไม่เข้าร่วมอบรมเพียง 3 ท่านเท่านั้นเอง และ อีกอย่างหนึ่ง คือ ผู้แทนสมาชิกประจำแผนก ยุคปัจจุบันจะเป็นคนใหม่ พนักงานใหม่เป็นส่วนมาก เวลามีกิจกรรมการแสดง การนำเสนอผลงานของกลุ่มที่หน้าห้อง การซักถาม การวิพากษ์วิจารณ์ พวกผู้แทนฯ ที่ว่านี้จะกล้าแสดงออกให้ความร่วมไม้ร่วมมือ เรียกว่าเป็นความหวังของพวกเราคณะกรรมการเลยทีเดียว กรรมการบางท่านถึงกับพูดว่าเราพบแล้ว เราเจอแล้ว ผมอยากจะฝากผ่านคอลัมน์นี้ไปถึงผู้แทนฯ ทุกท่านว่า ที่คณะกรรมการเขาบอกพบแล้วน่ะคือเขาเจอะเจอคณะบุคคลที่จะสืบทอดเจตนารมณ์ที่จะนำพาองค์กร ที่จะเป็นผู้นำในภายภาคหน้า คณะกรรมการเขาเชื่อว่าพวกท่านทำได้และจะทำได้ดีเสียด้วย ถ้าพวกท่านจะได้พยายามเรียนรู้ ฝึกฝนในสิ่งที่รุ่นพี่เขาทำกันมาเพื่อเป็นแนวทางในการทำงานต่อไป เพียงแต่ว่าพวกท่านค้นพบตัวตนของตนเองเจอหรือยัง พวกท่านมีความมั่นใจในตัวเองมากน้อยเพียงใด พวกท่านเลือกที่จะเดินไปในทิศทางใด เพราะเขาบอกว่าโอกาสดี ๆ ที่ผ่านมาในชีวิตไม่มีบ่อยนัก ก็อยู่ที่พวกท่านว่าถ้าโอกาสมาถึงแล้วก็ควรจะรีบไขว่คว้าไว้ รีบขวนขวาย ตักตวงความรู้ ปรากฏการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้เพื่อเป็นบทเรียน เป็นแนวทางในการเป็นผู้นำในวันข้างหน้า ผู้แทนฯ บางท่านอาจจะขำ ๆ ถ้าได้อ่านบทความของผมวันนี้ ท่านอ่านแล้วคงไม่ได้คิดอะไรแต่ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับ ผมพูดจริง ๆ เพราะในวันสัมมนาวันนั้นมีกิจกรรมที่เราได้ทำร่วมกันและเหมือนจะเป็นพันธสัญญาร่วมกันในการที่ท่านได้รับปากกับพวกเราไว้แล้ว และพวกเรากรรมการก็คาดหวังไว้มาก หวังว่าพวกท่านคงไม่ทำให้เราผิดหวังนะครับ
         ครับ ตอนนี้อายุก็จะครบ 30 ปีแล้ว ในวันที่ 30 ตุลาคม 2551 เป็นวันคล้ายวันเกิดของสหภาพฯ ของเรา ถ้าเปรียบเป็นคนก็กำลังเป็นวัยฉกรรจ์ เป็นวัยทำงาน เป็นวัยที่กำลังไฟแรง เป็นวัยที่กำลังจะขึ้นจุดสูงสุดว่าอย่างนั้นเถอะ เราจึงมีการวางแผนงานการจัดงานในครั้งนี้ กะว่าจะให้ยิ่งใหญ่จริง ๆ คณะทำงานจะประกาศให้สมาชิกและบุคคลภายนอกได้ทราบในโอกาสต่อไป และการจัดงานครั้งนี้พวกเราก็จะมีการมอบหมายงานให้คณะผู้แทนสมาชิกประจำแผนกได้รับผิดชอบงานด้วย ซึ่งก็จะเป็นแบบทดสอบ บททดสอบ เรียกว่า ทดสอบย่อย ๆ ก็ได้ เราก็จะคอยดูกันว่าคณะผู้แทนฯ ที่ทางเราแอบภาคภูมิใจ แอบหวังไว้ จะทำงานใหญ่ครั้งนี้ได้ดีเพียงใด
         ก่อนจบฉบับนี้ก็ขอให้พวกเราเหล่าสมาชิกทุกท่านจงรักใคร่กลมเกลียวสามัคคีกันให้มาก ๆ เวลาเราไม่เข้าใจกัน เวลาเราโกรธกัน เขาบอกว่าให้นึกถึงตอนที่เราลำบากร่วมกัน เราเคยต่อสู้ร่วมกันมากว่าจะได้อะไรสักอย่างมันช่างยากเย็นแสนเข็ญเหลือกำลัง เพราะถ้าวันหนึ่งวันใดเราไม่รักกัน ไม่สามัคคีกัน อะไรที่ได้มามันก็จะมลายสลายไปได้เช่นกัน ก็ขอให้สมาชิกทุกท่านนอนหลับฝันดี มีสุขภาพที่แข็งแรง สุขกาย สุขใจ พบกันใหม่ครับ