เรื่องจริงที่ (ไม่น่า) เกิดขึ้น

           เมื่อหลายปีก่อนฉันพักผ่อนอยู่ที่บ้านด้วยความสบายใจ เพราะโทรศัพท์บ้านไม่มี โทรศัพท์มือถือก็ยังไม่แพร่หลายเพราะราคาแพง ข่าวสารใด ๆ ก็ล่าช้าเป็นธรรม ดา พอฉันมาเข้ากะการทักทายจากเพื่อนร่วมงานคำแรกคือ “รู้ไหมที่ฝ้ายมีคนโดนเครื่องจักรหนีบแขนขาด” ตอนนั้นฉันได้ยินก็ตกใจ และรู้สึกสงสารพนักงานคนนั้น ละไม่กี่วันเรื่องนั้นก็เงียบไปจากใจเราเพราะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์และเป็นพนักงานที่ไม่คุ้นเคยกันเท่าไร
           แต่เหตุการณ์ร้ายแรงที่เกิดขึ้นติด ๆ กัน 2 ครั้ง คนหนึ่งเป็นพนักงานหญิงที่เราชื่นชอบเขาเป็นการส่วน ตัว ชื่นชอบในการดำรงชีวิตของเขา เราชอบที่จะทักทายพูดคุยกับเขาพอเขาเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงเทียบเท่ากับเพื่อนพนักงานคนแรก เรารูสึกเป็นห่วงและคิดถึงการเกิดอุบัติ เหตุในชีวิตของเขาตลอด
           โดยเฉพาะวันเกิดอุบัติเหตุเป็นวันที่ 1 พฤษภาคม 2551 ซึ่งเป็นวันกรรมกรสากล เป็นวันที่กรรมกรอย่างพวกเราน่าจะหยุดอยู่กับบ้าน อยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุข หรือไปร่วมทำกิจกรรมเกี่ยวกับวันกรรมกรเหมือนกับวันหยุดของคนอาชีพอื่นทั่วไป เช่น วันครู วันหยุดธนาคาร เป็นต้น แต่เพื่อนเราส่วนหนึ่งยังต้องทำงานให้นายจ้าง เพราะพวกเรามีความรับผิดชอบในหน้าที่และเห็นถึงความจำเป็นที่ต้องมาทำงานในวันหยุดตามประเพณีให้นายจ้าง เนื่องจากเครื่องจักรหยุดไม่ได้
           พวกเราคิดว่าตัวแทนนายจ้างหรือผู้ที่รับผิดชอบแทนบริษัทต้องรับผิดชอบช่วยเหลือเป็นธุระในเรื่องต่าง ต่างไม่ว่าเรื่องสุขภาพจิต บาดแผลที่ยังต้องรักษาดูแลเรื่องสิทธิต่าง ๆ ที่ผู้บาดเจ็บควรจะได้รับ ดูแลครอบครัวที่ได้รับผลกระทบจากการขาดรายได้ในช่วงพักรักษาตัว ไม่
ปล่อยให้เป็นภาระของผู้บาดเจ็บหรือบุคคลอื่น ความรู้สึกเสียใจยังไม่จางหาย พวกเรายังมาเจอเหตุการณ์ร้ายแรงที่สุดในชีวิตของเพื่อนร่วมงานผู้ที่เป็นแม่และลูกได้ประสบอุบัติเหตุในขณะทำงานจนถึงแก่ชีวิต และฉันก็เห็นเหตุการณ์บางช่วงของวันนั้น ฉันร้องไห้เมื่อเห็นเขาเดินทางออกจากที่ทำงานโดยมีเพื่อนช่วยนำพาและมีพ่อของเขาเดินกอดเสื้อลูกร้องไห้เดินตาม ฉันหวนคิดว่าถ้าเป็นลูกเราจะเดินตามลูกเราไปขึ้นรถในตอนนั้นได้หรือไม่ เพราะขนาดไม่ใช่ลูกเราใจยังสลายได้ขนาดนี้
           กลับมาคิดถึงการเกิดอุบัติเหตุเนื่องมาจากเครื่องจักรในลักษณะเดียวกันทั้งสองคนที่ผ่านมายังไม่มีมาตรการใด ๆ เพื่อป้องกันอุบัติเหตุจากเครื่องจักรทุกตัวในลักษณะเดียวกัน หรือมันยังไม่เกิดกับคนใกล้ตัวของพวกท่าน
          การเอาใจใส่ต่อสุขภาพจิตของเพื่อนร่วมงานของผู้เสียชีวิตก็เป็นสิ่งสำคัญ เพราะเขาเป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและเพื่อนที่อยู่ในเหตุการณ์ ขวัญและกำลังใจของพวกเขายังผวากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
          หัวหน้างานเป็นบุคคลสำคัญที่จะเรียกขวัญของพนักงานกลับคืนมาเพื่อต่อสู้กับงานที่หนักและสภาพ แวดล้อมที่ไม่เป็นมิตรกับสุขภาพ มลภาวะทางด้านอากาศและเสียงยังมีอยู่มาก ต้องหาทางแก้ไขปรับปรุงเพื่อจะได้ทำงานอย่างมีความสุข การพูดต้องสร้างมิตรไม่ถืออำนาจในตำแหน่งหน้าที่ต่อผู้ที่ด้อยกว่าเรา แล้วท่านจะได้ใจจากเขากลับมาแทนการต่อต้าน
          ท่านต้องคอยตักเตือนชี้แนะและคอยดูแลการทำงานในจุดที่อาจเกิดอันตรายแก่ผู้ใต้บังคับบัญชาของท่าน ต้องเห็นค่าของชีวิตคนมากกว่าเครื่องจักร เพราะชีวิตคนคิดเป็นมูลค่าไม่ได้ เครื่องจักรพังเราซ่อมหรือซื้อใหม่ได้ แต่ชีวิตหรืออวัยวะของคนไม่มีทางที่จะซื้อหรือ
ซ่อมได้ การสูญเสียเขาหนึ่งคนเหมือนเสียชีวิตทั้งครอบครัว บริษัทต้องดูแลเอาใจใส่ครอบครัวผู้เสียชีวิตเพื่อเขาจะได้ไม่คิดว่าบริษัทเห็นลูกเขาเป็นเครื่องจักรตัวหนึ่ง เสียแล้วซ่อมไม่ได้ก็ทิ้งไปโดยไม่คำนึงถึงจิตใจของผู้ที่สูญเสีย
           ถึงเวลาที่บริษัทจะใช้วิกฤติให้เป็นโอกาสสร้างความศรัทธาและการมีความรู้สึกที่ดีต่อกันระหว่างพนัก งานกับบริษัทในการแสดงความมีน้ำใจโดยการให้ความช่วยเหลือต่อผู้สูญเสียอย่างเหมาะสม