บทนำ

         ปัญหาสำคัญประการหนึ่งภายในโรงงานของเราเวลานี้ก็คือปัญหาสภาพแวดล้อมที่ไม่ดีอันเกิดมาจากการขยายสายการผลิตที่ทำให้บริษัทต้องก่อสร้างอาคารเพิ่มขึ้น และก่อสร้างสิ่งก่อสร้างอื่น ๆ ตามมาหลายอย่าง การก่อสร้างอาคารขนาดใหญ่ ซึ่งต้องใช้คนงานเป็นจำนวนมากทำให้ภายในโรงงานมีคนทำงานเป็นจำนวนมาก เฉพาะคนงานประจำของบริษัทประมาณ 800 คน เมื่อรวมกับคนงานก่อสร้าง คนงานผู้รับเหมาที่ติดตั้งเครื่องจักร คนงานรับเหมาที่แอบแฝงทำงานประจำร่วมกับพนักงานเกือบ 500 – 600 คน จึงทำให้ภายในโรงงานมีคนทำงานประมาณ 1,000 ว่าคน ในเวลาเดียวกัน การที่คนงานจำนวนมากมาทำงานพร้อมกันปัญหาการแออัดต่าง ๆ ซึ่งเกิดขึ้นหลายเรื่องเพราะบริษัทไม่สามารถจัดสิ่งอำนวยความสะดวกให้แก่คนงานได้อย่างเพียงพอ เช่น ไม่มีโรงอาหารขนาดใหญ่ที่จะรองรับพนักงานที่ต้องพักรับประทานอาหารในเวลาเดียวกัน ไม่มีห้องส้วมเพียงพอสำหรับการใช้บริการ ไม่มีคนงานทำความสะอาดห้องส้วมทำให้พนักงานในแผนกต่าง ๆ ต้องกลายเป็นคนทำความสะอาดห้องส้วมไปด้วย เพราะถ้าไม่ทำก็ไม่มีส้วมสะอาดถูกลักษณะใช้ ความแออัดของการมีคนทำงานเป็นจำนวนมากยิ่งทำให้โรงจอดรถยนต์ จอดรถจักรยานยนต์ที่ไม่เพียงพอ พนักงานต้องจอดรถยนต์ซ้อนคัน สิทธิของพนักงานถูกรบกวนในเรื่องโรงจอดรถยนต์ กล่าวคือ คนงานผู้รับเหมาแอบมาจอดรถยนต์ และรถจักรยานยนต์ในโรงจอดรถยนต์ที่บริษัทสร้างให้แก่พนักงานและสร้างความเดือดร้อนโดยการจอดรถยนต์ขวางทางเข้าออกของรถยนต์ของพนัก งานด้วย
ปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเป็นปัญหาที่รบกวนจิตใจพนักงานประจำเป็นอย่างมาก หลายคนมีความรู้สึกว่าใน
          ช่วงเวลาที่ต้องเข้ามาทำงานในโรงงานเป็นช่วงเวลาของความขมขื่น เนื่องจากพวกเขามีความรู้สึกว่าไม่ได้รับการเอาใจใส่จากฝ่ายบริหารในเรื่องของความเป็นอยู่แต่อย่างใด ฝ่ายบริหารคิดถึงแต่ผลผลิตและกำไรของบริษัทเท่านั้น เรียกร้องแต่ให้พนักงานอดทน เสียสละเพื่อองค์กร แต่ไม่มีความจริงใจต่อพนักงาน
สิ่งที่สร้างความรู้สึกที่ไม่ดีต่อฝ่ายบริหารเป็นอย่างมากก็คือการที่ฝ่ายบริหารไม่ไห้พนักงานที่ไม่ได้อยู่ในหอพักด้านจุด 10 นำรถยนต์เข้าไปจอดในโรงจอดรถยนต์ด้านจุด 10 ทั้ง ๆ ที่พนักงานเหล่านั้นจอดรถยนต์ที่บริเวณจุด 10 มาเป็นเวลาสิบปี – ยี่สิบปี พนักงานที่จอดรถยนต์บริเวณจุด 10 ส่วนใหญ่เป็นพนักงานฝ่ายบริหารระดับสูง หลายคนเป็นระดับผู้จัดการ ระดับหัวหน้าแผนก หลายคนแม้จะไม่ได้มีตำแหน่งสูงมากนักแต่ก็ทำงานรับใช้บริษัทมาอย่างยาวนาน วันหนึ่งฝ่ายบริหารรู้สึกว่ารถยนต์ที่เข้าออกด้านจุด 10 สร้างความรำคาญและมีมากเกินไปจึงวางกฎเกณฑ์ใหม่ห้ามไม่ให้พนักงานที่พักอยู่หอพักด้านจุด 10 นำรถยนต์เข้าไปจอดในบริเวณหอพักด้านจุด 10 โดยให้จอดนอกโรงงาน หรือไปจอดที่โรงจอดรถยนต์แห่งใหม่แทน การกระทำดังกล่าวของฝ่ายบริหารในครั้งนี้ ทำให้พนักงานหลายคนเจ็บปวดเป็นอย่างมาก และรู้สึกว่าความจงรักภักดีที่มีต่อบริษัทมายาวนานได้หมดสิ้นไปโดยทันที สิ่งที่เกิดขึ้นในครั้งนี้คือบทเรียนครั้งสำคัญของพวกเราทุกคน และเชื่อว่ารอยร้าวที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ยากเกินกว่าที่จะประสานได้ดังเดิมแล้ว สงสาร “ไทยเรยอน” เหลือเกิน